Human-in-the-loop (HITL) to starszy, lepiej znany model. AI formułuje rekomendację lub wynik, a człowiek ocenia i zatwierdza go przed działaniem. Człowiek jest bramą; nic nie dzieje się, dopóki jej nie otworzy.
Human-on-the-loop (HOTL) pojawia się, gdy te warunki przestają zachodzić. AI autonomicznie działa w ciągłym strumieniu decyzji, a człowiek nadzoruje ją z pozycji kontrolnej. Nie jest bramą, lecz obserwatorem z uprawnieniem do nadpisania. Różnica jest subtelna w teorii i ogromna w praktyce.
Gdy człowiek przegląda każdą decyzję AI, jest zaangażowany: każde działanie wymaga choć chwili uwagi. Gdy nadzoruje strumień decyzji z pozycji kontrolnej, musi utrzymać uwagę na systemie, który przez większość czasu działa poprawnie. To zadanie czujności, a ludzie słyną z tego, że są w nim słabi.
Adekwatność HOTL zależy od dwóch zmiennych: kosztu błędnej decyzji i odwracalności tej decyzji.
P: Czym human-on-the-loop różni się od w pełni autonomicznej AI?
O: W systemie w pełni autonomicznym nie ma ludzkiego nadzoru: AI decyduje i działa bez mechanizmu interwencji. HOTL zachowuje nadzór, ale przenosi go sprzed działania na czas działania lub po nim. Człowiek pozostaje odpowiedzialny. Różni się czas interwencji, nie jej istnienie.